clouds

Lagarde in lockdown (EN)

We are now in the seventh week of the lockdown in France, but it remains difficult to get used to.

We are among the privileged with a large house and garden in a small village in a rural area. There are hardly any corona deaths in Ariège and we are amazed at images from the big cities where people move close together and still go outside a lot. But then, they are also more locked up than we are.

We go to the supermarket every few days, instead of every day or even several times, we get greetings from a nearby farm and have them delivered by another, the butcher comes by on Friday and other things we can order and at somehow receive it.

Inside there is almost no work, so hardly any income, and yet it is difficult to turn your head and start bigger jobs. But I will have to.

Today we were in the center of Mirepoix. A dead city. The bookstore was open to pick up orders, some restaurants do takeout or delivery services behind new barriers. After May 11, things should loosen up.

With almost everyone at home, except the necessary workers in healthcare and logistics, peat is on social media and what you read is almost embarrassing. Someone said today that the solution for France after the crisis was to behead the president, his party, to burn ENA high-school officials with students still in it.

Unfortunately, that opinion is not a small exception. Most French still expect “the state” to take care of everything. And because “they” didn’t arrange for masks and fans and gloves in time, they cheated on “us”. And so they have to be paid for that.

After the government has put many billions in the economy, or is stopping, and almost everyone receives some kind of aid – Maartje and I do not, but we are not French and not (yet) ailing – many shout that it is not enough is, “” a pittance “and” why do the benefit recipients get more than honest working people “and” yes, but my overtime “from those who are unemployed in the short term with a payment by the state of 80 percent of their salary. People without a salary do not have that support.

Obviously, the French government could have better prepared and settled the crisis. In retrospect they will find it themselves, but as far as I am concerned they do their best in difficult circumstances and perhaps better than a government of other political colours could have done. It is not (yet) appreciated.

With all those injections of money and the evidence that the health care sector was not properly prepared, a number of crucial economic and political questions arise for the ‘hereafter’.

Successive French governments have cut spending and tried to cut government debt. Social security shortages and emerging problems with financing the pension system were also addressed.

The idea was that tax and tax cuts would cut wage costs, making it easier for companies to hire and retain people, which could lead to more tax revenues, less unemployment benefits, and better financing of the social system and pensions.

But the continual scraping of public spending has eroded public services and protests, such as those of the yellow vests, were “against” the loss of state supplies but also, especially at the beginning, against tax hikes – it started against an increase in fuel tax proportional to their pollution and intended to promote green energy. It resulted in weekly battles and calls for popular references to an anarchist blow-up of the system.

When you asked a “Gilet Jaune” where the money should come from to finance the public services, the answer was invariably “with the rich”. And “rich” started at twice a minimum salary to the handful of billionaires in France.

To be clear – I have always believed since my university days that the quality and efficiency of public services in itself have nothing to do with whether those services are provided by the government or the private sector. The state can do things right, and the private sector can also blunder – the extreme globalisation, the banking crises, the health insurance mess in the Netherlands, are just a few examples where the private sector has failed.

I also know that those state services and companies that were privatised were mostly the most attractive for investors and the less functioning branches remained in the state’s account. And I am not blind to see how companies that shouted “hands off” to the state and tax authorities in good times are now at the forefront of asking for state aid and would like to have an adjusted bonus structure for the top management .

Because the original profit and profitability targets, and share price levels, had become unfeasible, the old bonus rules had become useless and so they were “voluntarily” surrendered with the expectation of compensation.

So I’m not sure if the French health sector would have been better with just more money, nor if the SNCF would be better in private ownership. It concerns business operations, adapting the organisation to circumstances, technological changes and customer expectations.

However, most French people are allergic to changes and as a result there is a lot of inertia in the system which may not be the main cause of the poor state of many public services but has certainly played a major role in this.

After the war, many companies were nationalised and other companies were added up to President François Mitterrand. However, when Jacques Chirac became his prime minister – from another political camp – first came the “ni, ni” doctrine (no new nationalisations and no privatisations) but then privatised by Presidents Giscard d’Estaing, Chirac, Sarkozy, Hollande and now Macron were privatised to reduce the national debt. First out of the conviction that it was not right to have the debts paid by generations later and later more formalistically because that conviction of “good family man” also seeped from Maastricht to Lisbon in the EU with the famous three percent for budget deficit and 60 pc . national debt as a percentage of the annual Gross Domestic Product.

It was also privatised because the EU commission was against “unfair competition” from state-owned versus private companies in the European market.

Those objectives in themselves were designed to harmonise the public finances and households of the euro area and wider EU Member States. But why sixty-three?

Due to corona and the enormous injections of money, these goals will no longer be attainable for many years and the question must be asked to what extent they are and / or were realistic.

Without harmonisation, no euro, without the euro no internal market and no geopolitical power bloc. But where should the yardstick lie?

What has also become clearer is that the close view of the EU commission on competition has weakened the position of European companies on the world market. The motive of several Commissioners has been to protect consumers and to lift some cartels, for example in telecommunications has resulted in much lower prices for telephone calls and so on.

But was rejecting the merger on trains between Alstom and Siemens a good decision? Was Mittal’s offer of Arcelor best for the longer term? Maybe not.

Even with more flexible rules for budget deficits and sovereign debt – or perhaps some more sophisticated rules for types of budget deficits and debts – no state can fulfill all the public’s wishes regarding public services without a tax bill in return. And that will also be about income. But that can be progressive and no flat tax that better yields more money than less wealthy. This can also be about the added value in a company and not only about wages and calculation profit.

Then those billionaires and other “capitalists” that many French people are spitting on social media and, when possible, on the street. Now they believe that companies should declare all dividends, and small businesses should be able to stop paying rents and other fixed costs.

In my view, a “dividend” is not a dirty thing in itself. It is a compensation for the share capital contributed. Just as a rent is a compensation for an investment in real estate. And interest on a loan and salary for labor.

The real discussion is about the correct amount of that compensation. And in the situation of zero to negative interest rates for short-term cash deposits and low loan interest rates until recently, some dividends and rents were perhaps too “rich” as anyone could and can say that a nurse was rewarded for labor.

Billionaires are most likely too rich. After the recent sharp declines in the stock markets, that is somewhat adjusted, but a “wealth” of several billion – such as the Arnault family of luxury company LVMH – does not consist of a pool for money that they can dive into every morning like a Scrooge McDuck. It is often the value of the companies and if that would be taken from them – as is suggested – then that value will drop enormously and the question is whether and how LVMH would function without them. You can tax more heavily, tax avoidance must be tackled much harder.

However, luxury goods are a totem in our capitalist consumer society because they are seen as a sign of success and there are millions of people who like to carry such a totem and have a lot of money for it, or less for a copy.

And that brings us to the question of what kind of society we want to see after the coronavirus crisis. Some people want to see an end to importing (unnecessary and / or unsustainable) goods from distant countries such as China and want to bring back more strategic companies to France and Europe. Also buy more locally in terms of food.

Very commendable. But listen to the votes on Facebook and Twitter – food prices have become more expensive! No, they are not. At least, the prices consumers – like us – paid for local vegetables, cheese and meat before the crisis have not changed. But for those who bought bulk vegetables from the Netherlands, Spain, Morocco or Peru / Argentina, or big bangs from industrial meat factories, it is more expensive because the cheaper alternative is not available at the moment.

I fear that as soon as the borders reopen, most (French) consumers will drop their own local producers again because of those prices. With a weaker euro, those imports would become cheaper, but then European exports would become more expensive and European companies cheaper to buy.

Closing borders is also not “neat and can provoke counter-moves, so something more intelligent is needed. Such as a levy for the distance, an “internalisation of external costs” or the charging of the costs of environmental pollution that are currently not included in the cost calculation for the localisation of the purchases.

But then a group of French people will say on social media that “they” make it “us” difficult to get import items and that “they” artificially keep up the prices that “we” cannot afford with “our” low income and the “Heavy” loads. But that money for higher income must come from somewhere – taxes or debts or the proceeds from selling public property.

But, say the supporters of the left-wing LFI as well as the right-wing RN, you can still do that with state debt. Those are just a calculation illusion – tell the banks and pension funds and life insurance companies that have those debts as investments on their balance sheets for their customers …

But those customers are “rich”, those “sheep” who accept and even support the current government and who are actually against “us” and therefore “enemies of the people”. Plus ça change, plus ça reste la même chose

clouds

Lagarde en confinement

Nous sommes maintenant dans la septième semaine du lock-out en France, mais il reste difficile de s’y habituer. Nous sommes parmi les privilégiés avec une grande maison et jardin dans un petit village en zone rurale. Il n’y a pratiquement pas de décès par corona en Ariège et nous sommes étonnés des images des grandes villes où les gens se rapprochent et sortent encore beaucoup. Mais alors, ils sont aussi plus enfermés que nous.

Nous allons au supermarché tous les quelques jours, au lieu de tous les jours ou même plusieurs fois, nous recevons des salutations d’une ferme voisine et les faisons livrer par un autre, le boucher passe le vendredi et d’autres choses que nous pouvons commander et à recevoir en quelque sorte.

À l’intérieur de la maison, il n’y a presque pas de travail, donc pratiquement aucun revenu, et pourtant il est difficile de tourner la tête et de commencer des emplois plus importants. Mais je devrai.

Aujourd’hui, nous étions au centre de Mirepoix. Une ville morte. La librairie était ouverte pour récupérer les commandes, certains restaurants proposent des plats à emporter ou de livraison derrière de nouvelles barrières. Après le 11 mai, les choses devraient se détendre.

Avec presque tout le monde à la maison, sauf les travailleurs nécessaires dans les soins de santé et la logistique, la tourbe est sur les réseaux sociaux et ce que vous lisez est presque embarrassant. Quelqu’un a déclaré aujourd’hui que la solution pour la France après la crise était de décapiter le président, son parti, pour brûler les fonctionnaires du lycée ENA avec des élèves encore en elle.

Malheureusement, cette opinion n’est pas une petite exception. La plupart des Français attendent toujours que «l’État» s’occupe de tout. Et parce qu ‘”ils” n’ont pas arrangé les masques, les éventails et les gants à temps, ils ont trompé “nous”. Et donc ils doivent être payés pour cela.

Après que le gouvernement a investi des milliards de dollars dans l’économie, ou qu’il s’arrête, et presque tout le monde reçoit une sorte d’aide – Maartje et moi ne le faisons pas, mais nous ne sommes pas français et pas (encore) malades – beaucoup crient que “cela ne suffit pas” et est ” une bouchée de pain ” et” pourquoi les bénéficiaires de prestations reçoivent-ils plus que des travailleurs honnêtes “et” oui, mais mes heures supplémentaires “de ceux qui sont au chômage à court terme avec un paiement par l’État de 80% de leur salaire. Les personnes sans salaire n’ont pas ce soutien.

De toute évidence, le gouvernement français aurait pu mieux préparer et régler la crise. Rétrospectivement, ils le trouveront eux-mêmes, mais en ce qui me concerne, ils font de leur mieux dans des circonstances difficiles et peut-être mieux qu’un gouvernement d’autres couleurs politiques aurait pu le faire. Il n’est pas (encore) apprécié.

Avec toutes ces injections d’argent et la preuve que le secteur des soins de santé n’était pas correctement préparé, un certain nombre de questions économiques et politiques cruciales se posent pour «l’au-delà».

Les gouvernements français successifs ont réduit les dépenses et tenté de réduire la dette publique. Les pénuries de sécurité sociale et les problèmes émergents de financement du système de retraite ont également été abordés.

L’idée était que les impôts et les baisses d’impôts réduiraient les coûts salariaux, ce qui faciliterait l’embauche et la rétention de personnes pour les entreprises, ce qui pourrait entraîner plus de recettes fiscales, moins de prestations de chômage et un meilleur financement du système social et des pensions.

Mais le grattage continuel des dépenses publiques a érodé les services publics et les protestations, comme celles des gilets jaunes, étaient «contre» la perte des fournitures de l’Etat mais aussi, surtout au début, contre les hausses d’impôts – cela a commencé contre une augmentation de la taxe sur les carburants proportionnelle à leur pollution et destinée à promouvoir l’énergie verte. Il en résulta des batailles hebdomadaires et des appels à des références populaires à une explosion anarchiste du système.

Lorsque vous avez demandé à un «Gilet jaune» d’où proviendrait l’argent pour financer les services publics, la réponse était invariablement «auprès des riches». Et les «riches» ont commencé à deux fois le salaire minimum pour la poignée de milliardaires en France.

Pour être clair – j’ai toujours pensé depuis mes années universitaires que la qualité et l’efficacité des services publics en soi n’avaient rien à voir avec le fait que ces services soient fournis par le gouvernement ou le secteur privé. L’État peut bien faire les choses, et le secteur privé peut aussi gaffer – la mondialisation extrême, les crises bancaires, le gâchis de l’assurance maladie aux Pays-Bas, ne sont que quelques exemples où le secteur privé a échoué.

Je sais également que les services et entreprises d’État privatisés étaient pour la plupart les plus attractifs pour les investisseurs et que les succursales les moins opérationnelles restaient sur le compte de l’État.

Et je ne suis pas aveugle de voir comment les entreprises qui ont crié “mains la main” aux autorités étatiques et fiscales dans les bons moments sont désormais au premier rang des demandes d’aides d’État et aimeraient avoir une structure de bonus ajustée pour la direction .

Étant donné que les objectifs de rentabilité et de rentabilité initiaux, ainsi que le niveau des cours des actions, étaient devenus irréalisables, les anciennes règles relatives aux primes étaient devenues inutiles et ont donc été «volontairement» abandonnées dans l’attente d’une compensation.

Je ne sais donc pas si le secteur français de la santé aurait été meilleur avec juste plus d’argent, ni si la SNCF aurait été meilleure en propriété privée. Elle concerne les opérations commerciales, l’adaptation de l’organisation aux circonstances, aux évolutions technologiques et aux attentes des clients.

Cependant, la plupart des Français sont allergiques aux changements et il en résulte une forte inertie du système qui n’est peut-être pas la cause principale du mauvais état de nombreux services publics mais y a certainement joué un rôle majeur.

Après la guerre, de nombreuses sociétés ont été nationalisées et d’autres sociétés ont été ajoutées au président François Mitterrand. Cependant, lorsque Jacques Chirac est devenu son premier ministre – d’un autre camp politique – est d’abord venue la doctrine du «ni, ni» (pas de nouvelles nationalisations et pas de privatisations), mais ensuite privatisée par les présidents Giscard d’Estaing, Chirac, Sarkozy, Hollande et maintenant Macron ont été privatisés pour réduire la dette nationale. D’abord par la conviction qu’il n’était pas juste de faire payer les dettes par les générations plus tard et plus tard de manière plus formelle car cette condamnation du «bon père de famille» s’est également infiltrée de Maastricht à Lisbonne dans l’UE avec les fameux 3% pour déficit budgétaire et 60 % dette publique en pourcentage du produit intérieur brut annuel.

Il a également été privatisé parce que la Commission européenne était contre la «concurrence déloyale» des entreprises publiques contre les entreprises privées sur le marché européen.

Ces objectifs en eux-mêmes visaient à harmoniser les finances publiques et les ménages de la zone euro et des États membres de l’UE au sens large. Mais pourquoi soixante et trois?

En raison de la couronne et des énormes injections d’argent, ces objectifs ne pourront plus être atteints avant de nombreuses années et la question doit être posée dans quelle mesure ils sont et / ou étaient réalistes.

Sans harmonisation, pas d’euro, sans euro pas de marché intérieur et pas de bloc géopolitique de pouvoir. Mais où devrait se situer l’étalon?

Ce qui est également devenu plus clair, c’est que la vue rapprochée de la Commission européenne sur la concurrence a affaibli la position des entreprises européennes sur le marché mondial. Le motif de plusieurs commissaires a été de protéger les consommateurs et de lever certains cartels, par exemple dans les télécommunications, ce qui a entraîné des prix beaucoup plus bas pour les appels téléphoniques, etc.

Mais rejeter la fusion des trains entre Alstom et Siemens était-il une bonne décision? L’offre d’Arcelor par Mittal était-elle la meilleure à long terme? Peut-être pas.

Même avec des règles plus souples pour les déficits budgétaires et la dette souveraine – ou peut-être des règles plus sophistiquées pour les types de déficits et de dettes budgétaires – aucun État ne peut répondre à tous les souhaits du public concernant les services publics sans une facture fiscale en retour. Et ce sera aussi une question de revenu. Mais cela peut être progressif et aucun impôt uniforme ne rapporte mieux que moins de riches. Cela peut aussi concerner la valeur ajoutée dans une entreprise et pas seulement les salaires et les bénéfices de calcul.

Puis ces milliardaires et autres «capitalistes» que de nombreux Français crachent sur les réseaux sociaux et, si de nouveau possible, dans la rue. Maintenant, ils croient que les entreprises devraient déclarer tous les dividendes et que les petites entreprises devraient pouvoir cesser de payer des loyers et d’autres coûts fixes.

À mon avis, un «dividende» n’est pas une chose sale en soi. Il s’agit d’une compensation pour le capital social apporté. Tout comme un loyer est une compensation pour un investissement immobilier. Et les intérêts sur un prêt et le salaire du travail.

La vraie discussion porte sur le montant correct de cette compensation. Et dans une situation de taux d’intérêt nul à négatif pour les dépôts en espèces à court terme et de faibles taux d’intérêt sur les prêts jusqu’à récemment, certains dividendes et loyers étaient peut-être trop “riches” comme n’importe qui pourrait et peut dire qu’une infirmière a été récompensé pour le travail.

Les milliardaires sont probablement trop riches. Après les récentes baisses prononcées des marchés boursiers, cela est quelque peu ajusté, mais une «richesse» de plusieurs milliards – comme la famille Arnault de la société de luxe LVMH – ne consiste pas en un pool d’argent dans lequel ils peuvent plonger chaque matin comme un Scrooge McDuck. C’est souvent la valeur des entreprises et si cela leur est retiré – comme cela est suggéré – alors cette valeur chutera énormément et la question est de savoir si et comment LVMH fonctionnerait sans elles. Vous pouvez taxer plus lourdement, l’évasion fiscale doit être combattue beaucoup plus durement.

Cependant, les produits de luxe sont un totem dans notre société de consommation capitaliste car ils sont considérés comme un signe de réussite et il y a des millions de personnes qui aiment porter un tel totem et ont beaucoup d’argent pour cela, ou moins pour une copie.

Et cela nous amène à la question du type de société que nous voulons voir après la crise des coronavirus. Certaines personnes veulent voir la fin de l’importation de biens (inutiles et / ou non durables) en provenance de pays lointains comme la Chine et veulent ramener des entreprises plus stratégiques en France et en Europe. Achetez également plus localement en termes de nourriture.

Très louable. Mais écoutez les votes sur Facebook et Twitter – les prix des aliments sont devenus plus chers! Non, ils ne le sont pas. Au moins, les prix que les consommateurs – comme nous – ont payés pour les légumes, le fromage et la viande locaux avant la crise n’ont pas changé. Mais pour ceux qui ont acheté des légumes en vrac des Pays-Bas, d’Espagne, du Maroc ou du Pérou / Argentine, ou des offres économiques des usines de viande industrielles, c’est plus cher car l’alternative moins chère n’est pas disponible pour le moment.

Je crains que dès la réouverture des frontières, la plupart des consommateurs (français) abandonnent à nouveau leurs propres producteurs locaux à cause de ces prix. Avec un euro plus faible, ces importations deviendraient moins chères, mais les exportations européennes deviendraient plus chères et les entreprises européennes moins chères à acheter.

La fermeture des frontières n’est pas non plus «nette et peut provoquer des contre-mouvements, donc quelque chose de plus intelligent est nécessaire. Tels qu’un prélèvement sur la distance, une «internalisation des coûts externes» ou la facturation des coûts de pollution de l’environnement qui ne sont actuellement pas inclus dans le calcul des coûts de localisation des achats.

Mais ensuite, un groupe de Français dira sur les réseaux sociaux que «ils» rendent «difficile» d’obtenir des articles importés et «qu’ils» maintiennent artificiellement les prix que «nous» ne pouvons pas nous permettre avec «notre» faible revenu et la Charges “lourdes”. Mais cet argent pour un revenu plus élevé doit provenir de quelque part – des impôts ou des dettes ou le produit de la vente de biens publics.

Mais, disent les partisans du LFI à gauche ainsi que du RN à droit, vous pouvez toujours obtenir une ligne grâce à la dette publique. Ce ne sont que des illusions de calcul – il suffit de dire aux banques et aux fonds de pension et aux compagnies d’assurance-vie qui ont ces dettes comme investissements dans leurs bilans pour leurs clients …

Mais ces clients sont “riches”, ces “moutons” qui acceptent et même soutiennent le gouvernement actuel et qui sont en fait contre “nous” et donc “les ennemis du peuple”.

Plus ça change, plus ça reste la même chose.

 

clouds

Lagarde in lockdown

Version français

English version

We zitten nu in de zevende week van de lockdown in Frankrijk, maar het blijft moeilijk wennen.

Wij horen bij de geprivilegieerden met een groot huis en tuin in een klein dorp in een landelijk gebied. Er zijn amper corona doden in de Ariège en we kijken met verbazing naar beelden uit de grote steden waar mensen dicht op elkaar bewegen en nog steeds veel naar buiten gaan. Maar dan, die zitten ook meer opgesloten dan wij.

We gaan om de zoveel dagen naar de supermarkt, in plaats van elke dag of zelfs enkele malen, we halen groeten bij een boerderij in de buurt en laten door een ander afleveren, de slager komt op vrijdag langs en andere dingen kunnen we bestellen en op de een of ander manier in ontvangst nemen.

Binnen is er zo goed als geen werk, dus ook amper inkomsten, en toch is het moeilijk je hoofd om te zetten en grotere klussen te beginnen. Maar dat zal ik toch wel moeten.

Vandaag waren we in het centrum van Mirepoix. Een dode stad. De boekwinkel was open om bestellingen af te halen, sommige restaurants doen aan afhaal- of bezorgdiensten vanachter nieuwe barrières. Na 11 mei zou het losser moeten gaan.

Met bijna iedereen thuis, behalve de noodzakelijke werkers in de zorg en logistiek, zit men veen op de sociale media en wat je dar leest is bijna beschamend. Vandaag nog zei iemand dat de oplossing voor Frankrijk na de crisis was het onthoofden van de president, zijn partij, het verbranden van ENA-school voor hoge ambtenaren met de leerlingen er nog in.

Helaas is die mening niet een kleine uitzondering. De meeste Fransen verwachten nog altijd dat “de staat” voor alles moet zorgen. En omdat “zij” niet op tijd hebben geregeld dat er maskers en ventilators en handschoenen waren, hebben ze “ons” bedrogen. En dus moeten ze daarvoor afgerekend worden.

Nadat de regering vele miljarden in de economie heeft gestopt, of aan het stoppen is, en bijna iedereen wel een of andere steunmaatregel ontvangt – Maartje en ik niet, maar wij zijn niet Frans en (nog) niet noodlijdend – schreeuwen velen dat het niet genoeg is, “”een schijntje” en “waarom krijgen de uitkeringstrekker weer meer dan eerlijk werkende mensen” en “ja, maar mijn overtijd” van degenen die op korte termijn werkloosheid zijn met een betaling door de staat van 80 procent van hun salaris. Mensen zonder salaris hebben die steun niet.

Uiteraard had de Franse regering de crisis beter kunnen voorbereiden en regelend. Achteraf zullen ze dat zelf ook wel vinden maar wat mij betreft doen ze hun best in moeilijke omstandigheden en wellicht beter dan een regering van andere politieke kleur had kunnen doen. Het wordt hun (nog) niet in dank afgenomen.

Met al die geldinjecties en de evidentie dat de zorg sector niet goed voorbereidt was komen er een aantal cruciale economische en politieke vragen naar boven voor het “hierna”.

Opeenvolgende Franse regeringen hebben op uitgaven bezuinigd en getracht de staatsschuld terug te brengen. Ook het tekort van de sociale voorzieningen en de komende problemen met de financiering van het pensioenstelsel werden aangepakt.

Het idee was dat met lasten- en belastingverlaging de loonkosten lager werden waardoor bedrijven makkelijker mensen konden aannemen en in dienst houden, wat dan weer zou kunnen leiden tot meer belastinginkomsten, minder werkloosheidsuitkeringen en een betere financiering van het sociale stelsel en de pensioenen.

Maar het voortdurend schaven aan de publieke uitgaven heeft geleid tot een uitholling van de publieke diensten en protesten, zoals die van de gele hesjes, waren “tegen” het minder worden van de staatsvoorzieningen maar ook, vooral in het begin, tegen belastingverhoging – het begon tegen een verhoging van belasting op brandstof proportioneel naar hun vervuiling en bedoeld on groene energie te bevorderen. Het liep uit op wekelijkse veldslagen en een roep om volksreferenties tot een anarchistische opblazing van het systeem.

Wanneer je een “Gilet Jaune” vroeg waar dan het geld vandaan moest komen op de publieke diensten te financieren, dan was het antwoord steevast “bij de rijken”. En “rijk” begon dat bij tweemaal een minimumsalaris tot het handjevol miljardairs in Frankrijk.

Voor de duidelijkheid – ikzelf heb sinds mijn universiteit dagen altijd geloofd dat de kwaliteit en efficiëntie van publieke diensten op zich niets te maken hebben met de vraag of die diensten door de overheid of de privésector worden geleverd. De staat kan dingen goed doen en de privésector kan ook blunderen – de extreme globalisatie, de banken crises, de zorgverzekering warboel in Nederland, zijn maar een paar voorbeelden waar de privésector heeft gefaald.

Ik weet ook dat die staatsdiensten en bedrijven die geprivatiseerd werden vooral de meest attractieve waren voor beleggers en de minder goed functionerend takken op de rekening van de staat bleven. En ik ben ook niet blind om te zien hoe bedrijven, die luidkeels “handen af” riepen tegen de staat en belastingdienst in goede tijden, nu vooraan staan om staatsteun te vragen en dan ook graag wel een aangepaste bonus structuur daarbij willen hebben voor het topkader.

Omdat de oorspronkelijke winst- en rentabiliteit doelstellingen, en aandelenprijs niveaus, onhaalbaar waren geworden waren de oude bonusregels waardeloos geworden en dus werden die “vrijwillig” ingeleverd met de verwachting op compensatie.

Dus ik weet niet zeker of de Franse gezondheidssector beter zou zijn geweest met alleen maar meer geld, noch dat de SNCF beter zou zijn in privébezit. Het gaat om de bedrijfsvoering, het aanpassen van de organisatie naar omstandigheden, technologische veranderingen en klanten verwachting.

Maar de meeste Fransen zijn allergisch van veranderingen en daardoor is er erg veel inertie in het systeem die wellicht niet de hoofdoorzaak is van de belabberde stand van vele publieke diensten maar daar zeker een grote rol in heeft gespeeld.

Na de oorlog werden veel bedrijven genationaliseerd en tot aan president François Mitterrand kwamen daar nog ander bedrijven bij. Echter, toen Jacques Chirac zijn minister-president werd –van een ander politiek kamp – kwam er eerst de “ni, ni” doctrine (geen nieuwe nationalisaties en geen privatiseringen) maar daarna werd er wel geprivatiseerd door presidenten Giscard d’Estaing, Chirac, Sarkozy, Hollande en nu Macron werd er geprivatiseerd om de staatschuld terug te brengen. Eerst uit de overtuiging dat het niet juist was om de schulden door later generaties te laten betalen en later meer formalistisch omdat die overtuiging van “goede huisvader” ook in de EU verdragen van Maastricht tot Lissabon doorsijpelde met de fameuze drie percent voor budgettekort en 60 pct. staatsschuld als percentage van het jaarlijks Bruto Binnenlands Product.

Er werd ook geprivatiseerd omdat de EU-commissie tegen “oneerlijke concurrentie” was van staatsbedrijven versus privébedrijven in de Europese markt.

Die doelstellingen op zich waren bedoeld om tot harmonisatie te komen van de staatsfinanciën en huishoudens van de lidstaten in het eurogebied en wijdere EU. Maar waarom drie en zestig?

Door corona en de enorme geldinjecties zullen die doelstellingen voor vele jaren niet meer bereikbaar zijn en de vraag moet gesteld worden in hoeverre ze realistisch zijn en/of waren.

Zonder harmonisatie geen euro, zonder euro geen interne markt en geen geopolitiek machtsblok. Maar waar moet de meetlat liggen?

Wat ook duidelijker is geworden is dat de nauwe visie van de EU-commissie op het concurrentievlak heeft geleid tot een verzwakking van de positie van Europese bedrijven op de wereldmarkt. De drijfveer van verschillende commissarissen was de bescherming van de consument en het opheffen van sommige kartels, in telecommunicatie bijvoorbeeld heeft veel lagere prijzen opgeleverd voor telefoneren en zo.

Maar was het afwijzen van de fusie in treinen tussen Alstom en Siemens een goede beslissing? Was het toestaan van het bod door Mittal op Arcelor het beste voor de langere termijn? Wellicht niet.

Zelfs met soepelere regels voor begrotingstekorten en staatschuld – of wellicht met wat meer gesofisticeerde regels voor soorten begrotingstekorten en schulden – kan geen enkele staat alle wensen van de bevolking vervullen wat betreft openbare diensten zonder dat daar een belastingrekening tegenover staat. En dat zal ook over inkomsten zijn. Maar dat kan progressief en geen flattax die beter gestelde meer zoden oplevert dan minder rijken. Dat kan ook over de toegevoegde waarde in een bedrijf en niet alleen over lonen en reken-winst.

Dan die miljardairs en andere “kapitalisten” waar vele Fransen tegen aan het spugen zijn op de sociale media en, toen het nog kon, op straat. Nu vinden ze dat bedrijven maar alle dividenden moeten opgeven, en kleine bedrijven moeten kunnen stoppen met het betalen van huren en andere vaste lasten.

In mijn ogen is een “dividend” op zich niet een vies ding. Het is een compensatie voor het ingebrachte aandelenkapitaal. Net zoals een huur een compensatie is voor een investering in onroerend goed. En rente voor een lening en salaris voor arbeid.

De echte discussie is over de juiste hoogte van die compensatie. En in de tot jongstleden geldende situatie van nul- tot negatieve rente voor korte termijn geld deposito’s en lage lening rente, waren sommige dividenden en huren een wellicht te “rijke” beloning net zoals niemand kon en kan zeggen dat een verpleeg(st)er voldoende beloond werd voor arbeid.

Miljardairs zijn hoogstwaarschijnlijk veel te rijk. Na de recente sterke dalingen op de aandelenbeurzen is dat al wat bijgepast maar een “vermogen” van enkele miljarden – zoals bijvoorbeeld de familie Arnault van luxe bedrijf LVMH – bestaat niet uit een zwembad voor geld waar ze als een Dagobert Duck elke ochtend in kunnen duiken. Het is veelal de waarde van de bedrijven en als dat van hun zou worden afgenomen – zoals wel wordt gesuggereerd – dan daalt die waarde enorm en is de vraag of en hoe LVMH verder zou functioneren zonder hun. Zwaarder belasten kan wel, belastingontwijking moet veel harder worden aangepakt.

Maar luxe-goederen zijn wel een totem in onze kapitalistische consumptiemaatschappij omdat ze worden gezien als een teken van succes en er miljoenen mensen zijn die graag zo’n totem meedragen en daar grof geld voor over hebben, of wat minder voor een kopie.

En daarmee komen we uit op de vraag wat voor een soort maatschappij we willen zien na de coronavirus crisis. Sommigen mensen willen een einde zien aan het importeren van (niet-noodzakelijke en/of niet duurzame) goederen uit verre landen zoals China en willen meer strategische bedrijven terug halen naar Frankrijk en Europa. Ook meer lokaal kopen wat betreft levensmiddelen.

Heel lovenswaardig. Maar luister naar de stemmen op Facebook en Twitter – de prijzen voor de levensmiddelen zijn duurder geworden! Nee, dat zijn ze niet. Tenminste, de prijzen die consumenten – zoals wij – voor de crisis betaalden voor lokale groenten, kaas en vlees zijn niet veranderd. Maar voor diegenen die massa-groenten uit Nederland, Spanje, Marokko of Peru/Argentinië kochten, of kiloknallers uit industriële vleesfabrieken, is het duurder want het goedkoper alternatief is er niet op het moment.

Ik vrees dat zodra de grenzen weer opengaan de meeste (Franse) consumenten hun eigen lokale producenten weer laten vallen vanwege die prijzen. Met een zwakkere euro zouden die invoerproducten goedkoper worden, maar dan werd de Europese uitvoer duurder en Europese bedrijven goedkoper om op te kopen.

Grenzen sluiten is ook niet “netjes en kan tegenzetten uitlokken, dus er moet iets intelligenters komen. Zoals een heffing voor de afstand, een “internaliseren van externe kosten’ of te wel het in rekening brengen van de kosten voor milieuvervuiling die nu niet meegenomen worden in de kostenberekening voor de lokalisatie van de inkopen.

Maar dan zal een groep Fransen op sociale media zeggen dat “ze” het “ons” moeilijk maken om aan import artikelen te komen en dat “ze” kunstmatig de prijzen hooghouden die “we” niet kunnen betalen met “ons” lage inkomen en de “zware” lasten. Maar dat geld voor hogere inkomsten moet ergens vandaan komen — belastingen of schulden of de opbrengsten van het verkopen van publiek bezit.

Maar, zeggen de aanhangers van de linkse LFI als well de rechte RN, je kunt toch een streep halen door staatsschulden. Die zijn maar een reken illusie — vertel dat maar aan de banken en pensioenfondsen en levensverzekeringsmaatschappijen die die schulden als beleggingen op hun balans hebben voor hun klanten…

Maar die klanten dat zijn dan ook “rijken”, die “schapen” die de huidige regering accepteren en zelfs steunen en die eigenlijk tegen “ons” zijn en dus “vijanden van het volk”.

Plus ça change, plus ça reste la même chose.

 

Terug na Kerst

Lieve medegenoten, het was de tijd van het jaar.

Of M&M gaan naar NL. Of ze blijven hier. Dit jaar besloten ze een kleine week naar NL te gaan. Weet je ik voelde het aankomen. Moeilijk uit te leggen hoe het voelt. Misschien heb ik onwillekeurig woorden opgepikt als ‘welke data zal ik boeken’ of ‘nemen we de A20/A71/A34 en dan via Bouillon’?

Wat het is, is het. Ik probeerde zo huiselijk mogelijk te worden. Niet eenvoudig met mijn vrijheid blijheid motto. Maandag 23 december. Ik kwam in de vroege ochtend binnen via het slaapkamerraam. Hield me rustig, hield me slapende. Maar het mocht niet baten.

Om negen uur werd ik door Marcel liefdevol opgepakt en buiten de deur gezet. Ik weet ze vinden het vreselijk om me aan mijn own devices over te laten. Maar alles liever dan aan een rood riempje meegenomen te worden op een lange, lange autotocht.

Ik had opgevangen dat huisvrienden Marie en Rudi een oogje in het zeil zouden houden. En ze hielden woord. Brokjes en blikjes tonijn werden voor me klaargezet in de tuin.

Ik moest natuurlijk snel zijn anders werd het voor mijn neus weggekaapt. Ik ging elke dag kijken of de luiken al weer open waren…. Vandaag, 29 december, werden mijn gebedjes beantwoord. De luiken waren open en het buitenlicht scheen uitnodigend.

Lieve M&M, I am a happy cat.

Kerst kat

Een microklimaat

We wonen aan de voeten van de Pyreneeën, het dichtstbijzijnde skiestation  ligt op zo’n 40 km en de Middellandse zee op 150 km.

Dus je kunt rustig stellen dat we in een soort driehoek wonen. Skiën, zwemmen – u zegt het maar.

De mensen die hier wonen, maar ook de meteokenners, spreken van een microklimaat. Korte, gematigde winters, een lang voor- en najaar en een zomer met aangename temperaturen. Zo’n max 30 graden met een briesje.

Waarom dit briesje? We bevinden ons in een zogenaamde corridor. In het gebied tussen Narbonne en Toulouse staat er bijna altijd een behoorlijke wind. ‘Le vent d’Antan’ of ‘le vent Marin’. Er wordt ook regelmatig voor gewaarschuwd wanneer je op de péage A61/A66 rijdt. Deze wind komt dus uit het westen.

Nu zijn we beland in 2018. De winter was lang, lang, lang. Met sneeuw tot in maart toe. En het voorjaar was nat, nat, nat. Eerlijkheidshalve moet gezegd worden dat de natuur deze regen hard nodig had.

In tegenstelling tot bijvoorbeeld in Nederland, waar deze maanden zonnig, zonnig waren. Met geen regen van betekenis. Het probleem dient zich nu aan in Nederland: droogte.

Waar wil ik naar toe? Het microklimaat. Daar is deze zomer weinig van te bekennen. Er is geen hoognodig briesje en het is ongelooflijk WARM. Een geluk dat het voorjaar nat, nat, nat was. De bodem is niet door en door droog. En daardoor hebben we hier ook minder snel last van brandhaarden.

Iedereen roept dat dit ‘ très exceptionnel’ is.

Laten we het hierbij houden. En dat we spoedig de ‘ vent d’antan of de vent de marin’ weer mogen verwelkomen.

Maartje  06082018

Luiken dynastie

De luiken aan de straatkant (lees – noordkant) van ons huis zijn beschilderd in een Baskische rode kleur. Waarom ik dit schrijf? Omdat ik erg tevreden ben met het resultaat. Waarom dit herhalen?

Als je terugbladert op de website dan stuit je op mijn vorige verslagen over het wel en wee van schilderen van luiken. En nee dit wordt geen dramaverslag.

Al doende leer je over merken, werkzaamheden, kostenplaatjes en hoe op die kosten te besparen of juist niet.

Toen wij vorig jaar aan de Hercules taak begonnen van de ongeveer VIJFTIEN luiken, vroegen we advies over de juiste manier van werken, welke producten te gebruiken etc. etc. Al doende leerden we ook van dorpelingen die welgemeend advies gaven. Zij die bleven hangen omdat het wel errug gezellig was om met de Nederlandse nieuwkomers te praten. Enfin. Begin september 2017 hingen alle luiken aan de achterkant. We waren begin juni begonnen!

Ik zal niet meer uitweiden over schuren, schuren, insectenbehandeling, onderlaag na onderlaag en ten slotte de DRIE verflagen. Dat is namelijk verleden tijd.

Terugkomend op de eerste alinea. Eerlijk gezegd werd ik van het vooruitzicht zoals beschreven in de vierde alinea niet echt vrolijk.

Marcel herinnerde zich dat Nico Comte, de schilder die verschillende muren binnenshuis had geschilderd, de lokaal geproduceerde verf van Maestria gebruikt. Relatief genomen is dit merk per pot duurder dan V33. Maar een verschil van dag en nacht w.b.t. het werken.

Eén keer schuren – GEEN insectenbehandeling – GEEN onderlagen. Simpel: twee verflagen. And that is it. Omgerekend waren de kosten per oppervlak een stuk lager en mijn humeur veeeeel vrolijker. En uiteindelijk hebben we minder verf gebruikt.

We spelen zelfs met de gedachten om volgend jaar de luiken aan de tuinkant te herschilderen met Maestria.  En niet pas over vijf jaar. Yes, you may call us crazy.

 

AMEN!

 

Maartje, 2-8-18

Het resultaat

 

 

De werkplaats

 

 

Tochtje naar Seix

 

Col de port

Dit weekeinde hadden we even niets te doen en het was nog mooi weer ook dus hebben we de auto gepakt voor een lange tocht in de bergen. Vrienden van ons gaan vaak naar de Couserans en dat wilden we ook wel zien. Ons doel werd Seix, zo’n typische naam met X zoals Foix, die in deze buurt wijzen op een andere taal dan het Frans of Occitaans. Gallo-romaans wellicht. Niet ver van Seix ligt Soeix. Andere on-Franse namen van dorpen zijn Aleu, Biert, Alos, Aulus, Ustou.

Onze tocht ging via Lavalenet, richting Montségur en Roquefixade en dan door naar Tarascon-sur-Ariège. Mar voordat we bij deze laatste stad aankwamen gingen we rechtsaf de bergen in naar de Col du Port. An de andere kant reden we naar het fraaie Massat om uiteindelijk in het dal te komen van de rivier Le Salat.

In Seix, een klein dromerig plaatsje met een fraai centrum, liep het tegen etenstijd en we wisten dat onze vrienden graag stoppen bij de Auberge des Deux Rivières. Maar terwijl we vele terrassen en eettentjes zagen, niet de auberge.

Maartje belde met het restaurant en viel al snel van het Frans in het Nederlands omdat er een Belg aan de andere kant van de lijn was. Ja er was plek en het restaurant lag 6 km verder langs de rivier stroomopwaarts. Het heet “twee rivieren” omdat op die plek de Alet in de  Salat over gaat.

Er was een terras, maar er waren wilde bijen actief dus we gingen in de koele eetzaal zitten waar er een menu kaart was met gerechten uit de Ariège en wat Belgische kostelijkheden zoals konijn met stroop.

Robert en Philippe hebben het restaurant in 2014 overgenomen van Ingrid en Eric, de laatsten in een hele lange reeks van de familie Dougnac. Robert deed het ontvangst en Philippe staat in de keuken en, later, komt ook de zaal in om te vragen of het naar wens was en om de desserts op te nemen. Twee honden laten af en toe hun neuzen zien in de hoop dat er iets op de grond valt.

We hadden een terrine vooraf, gevolgd door roti de porc de lait voor Maartje en een forel voor Marcel. Het varkensvlees kwam met een gelige saus die wat zoets had. Ik proefde er ui in en zag laurier. Philippe vertelde dat het heel zacht gestoofde uien waren (of ‘aluintjes’ zoals hij zei) met melk, tijm en laurier.

De vis was niet vers, dat stond ook op het menu, maar kwam uit de diepvries. Het kwam we uit de regio. Het waren wilde forellen – niet gekweekt zoals ik ze hier kan kopen -, klein en met rozig vlees omdat het de echte arc-en-ciel waren en geen faro.

Philippe zei dat goed en snel ingevroren vis vaak beter is dan verse vis van een paar dagen oud, en dat het voor hun moeilijk was in te schatten hoeveel verse vis ze op een dag nodig hebben.

Uiteraard zit er vis in die twee rivieren, vissers genoeg langs de kant.

Na de lunch reden we naar Couflens en Salau, verder stroomopwaarts. Op een gegeven moment komt her water van alle kanten de bergwanden af om naar de rivier te gaan. Het was zonnig in het dal maar de bergtoppen waren nog wit van sneeuw dus er is een hoop smeltwater.  Het is een schitterende vallei waar we zeker vele wandelingen kunnen maken mits we er een overnachting bij regelen want hoewel het niet ver weg is in kilometers is het toch wel twee-en-half uur rijden. We zagen wat leuke kleine huisjes langs de rivier te koop….

Behalve van de bergkoeien die melk maken voor de Bethmale en Rogalais kazen, als wel de geiten en schapen wiens melk daar ook voor wordt gebruikt, was dit berggebied bekent vanwege de elektriciteit, bosbouw en mijnen. Er wordt een groen marmer gedolven en er was een mijn voor Tungsten – een mineraal dat steeds meet in trek is bij de elektronica-industrie en wapenfabrikanten en voor Frankrijk een strategisch belang heeft.

De mijn werd zo’n dertig jaar geleden gesloten omdat er toen een enorm aanbod op de markt was, uit China onder anderen, die de prijs deed kelderen.

Nu heeft een Australisch bedrijf een 80 percent aandeel in de mijn met een lokaal bedrijf dat toestemming heeft om te bestuderen of verdere delving mogelijk is.

Maar de oude mijn is niet schoon en zit zelfs vol met asbest en de lokale bevolking vreest dat dei afval, en de nieuwe activiteiten, hun groen dal gaat vergiftigen. Sommigen zin de mijn als een kans voor werkgelegenheid terwijl de ecologisten – vaak lui met een staatsbaan in een grote stad zoals Toulouse – hameren op de groene aspecten. Maar de lokale burgemeester en de restaurateurs willen dat de vallei groen blijft vooral omdat het onderdeel is van een natuurreservaat en de zeldzame “harige aasgier” er leeft.

Wij reden weer terug en zullen onze wandelingen proberen te doen voordat er grote vrachtwagens met steen over de smalle weggetjes rijden. We namen een snellere maar langere weg via St Girons en Foix. Vlak voor Foix kwamen we in een plotselinge file te staan. Er was een ongeluk gebeurt. In de kortste tijd was er de gendarme, brandweer, politie, nog meer brandweer etc. Toen we na ongeveer een half uur door konden rijden, via de andere kant van de weg met verkeersregelaars, zagen we minstens drie motorrijders roerloos op het wegdek liggen. We zagen geen auto met schade en hebben geen idee wat er gebeurd was maar drie motorrijders dat betekent minstens twee motoren. Waren ze bewusteloos or erger, dat konden we gelukkig niet zien maar met snelheid achterover op je rug en hoofd (helm) op het asfalt vallen is geen akkefietje. Toch wel wat aangeslagen reden we verder naar huis.

 

 

 

 

 

 

 

Bubbels, bobbels, luchtbellen

Het begon een paar weken geleden. Het afwateringssysteem maakte overuren althans zo klonk het. Het is een oud huis met haar kwalen die soms van licht tot erger worden.

Een voorbeeld: als we een douche namen en het toilet op de begane grond werd tegelijkertijd doorgetrokken, dan ‘rochelde’ het toilet op de eerste etage. Erger nog als de wasmachine op datzelfde moment aan het spoelprogramma begon dan leek het of het huis tot leven kwam. We dachten dat er ergens in het binnenste van al die leidingen een grote luchtbel zat. Of er was een opstopping die ik (Maartje) probeerde te vermorzelen met liters chloorwater en schoonmaakazijn. Toen Marcel vorige week het toilet gebruikte toen leek het tot een vulkanische uitbarsting te komen. Op zo’n momenten realiseer je je dat het binnenste van het huis veel raadsels heeft.

Dus hebben we onze loodgieter Eric Garcia gebeld. Ik heb zo goed en kwaad als het ging uitgelegd wat er aan de hand was. Onze versie dan. Hij zei ‘maak je geen zorgen, ik kom zaterdag vroege avond langs’. Vroege avond werd tenslotte even voor achten toen zijn bekende busje voorreed. Hij wilde naar boven gaan om te kijken of het probleem in de badkamer lag. Maar stopte meteen op zijn schreden toen ik hem vertelde dat de ‘rochelende’ geluiden ook hoorbaar waren in het toilet en meer specifiek het kleine fonteintje. Hmmmm. Laat ik eerst maar eens kijken hoe het met jullie afvoerputje is gesteld. Afvoerputje? Yep, waar de afvoerleidingen uitkomen in de grote rioolbuizen. Het was me de afgelopen dagen al opgevallen dat het vochtig was rondom dat putje. Maar ja wat wil je het heeft gesneeuwd en veel geregend.

Eric maakte het putje open en toen was het zelfs voor mij duidelijk dat het putje tot aan de rand verstopt zat. OEF! Mijn eerste vraag was ‘wie is hiervoor verantwoordelijk’. Wie moet het opruimen. Hij zei dat wij dat zijn. Dus het gedeelte tot aan de hoofdbuis. Hij heeft het putje met emmertjes geleegd. Marcel scheen bij met een zaklantaarn en leegde de volle emmers in een ander putje. Het werd later en later en af en toe klonk er een ‘hmmm’. Eindelijk tegen tienen mocht ik de verschillende kranen openzetten om te kijken of het water wegliep. En OUI!

De ‘rochels’ zijn weg, zelfs als we de twee wc’s en de afwasmachine en de vaatwasser tegelijkertijd gebruiken.

Kijk als je de symptomen kent dan was het eigenlijk al geruime tijd duidelijk dat er een probleem was met de afvoer. Zoals het niet altijd 100 procent doortrekken van de wc beneden.

Maar een gewaarschuwd mens telt voor twee. We hebben weer iets geleerd.

De laatste dagen kregen we opmerkingen van veel mensen in het dorp dat we de riooldienst hadden kunnen bellen…en die komen ook binnenkort voor een inspectie.