In onze Parijse tijden organiseerden we regelmatig dinnerparties voor vrienden. Het appartement aan de rue de Chabrol in het tiende was er perfect voor.

Tijden veranderen, we wonen nu in StGé en dinnerparties zijn lunchparties geworden. Waarom? Het heeft veel te maken met de bereikbaarheid. In Parijs is het eenvoudiger met de metro te komen en een taxi terug te te nemen. StGé ligt op zo`n 18 km van Parijs waar onze meeste vrienden wonen.

Dus zijn we overgestapt op Sunday lunches. Onze gasten komen tegen elf uur. We nemen ze mee op een toer door het dorp, bezoeken de grote openlucht markt. En als er tijd over is, na de lunch, een `uitbuikwandeling` in het kasteelpark. Tegen half een is het apérotijd. En gaan we tegen enen aan tafel.

Op 11 oktober was het de `eer` aan Nathalie, Yann en Véronique. Voorgerecht: oesters, hollandse haring en pelgarnalen; in Nederland noemen we deze `hollandse garnalen`. Hoofdgerecht: een mooi stuk rundvlees `merlan`, de nederlandse term is `diamanthaas`, met groenten van het seizoen, gevolgd door een kaasplateau met vers fruit.

Het is moeilijk van te voren te weten of het klikt tussen de gasten. Maar we hoefden niets te vrezen. Véronique en Nathalie zijn beiden opgegroeid in de Denain regio, dus `noordelingen`. Nathalie was, tot voor kort, communicatiemedewerker bij Peugeot PSA. Geen gebrek aan gespreksstof wanneer journalisten bij elkaar zijn. De tijd vloog voorbij en tegen half vijf vetrokken ze alledrie, om op tijd thuis te zijn voor de rugbymatch France tegen Australië. Yann en Véronique waren met de auto gekomen en gaven Nathalie een lift.

Op 26 september hadden we weer een keertje afgesproken met Fons in Dieppe. Het beloofde mooi weer te worden en we besloten om dit keer weer eens echt voor de vismarkt te gaan. Dus niet bij het scheiden van de markt, pas tegen elven, aankomen.

De wekker om 06.30 gezet, oef, dat is wel erg matinaal. Douchen, een espressootje, een yoghurt, een eitje. We zaten om 07.30 in de auto. En we waren er om 09.15. Op naar de vismarkt die idd nog een mooi aanbod had. We kochten twee St Pierres en twee carrelets. Ik had Fons een smsje gestuurd dat we er waren. We kwamen hem tegen op de markt en we zouden later met hem afspreken op een van de vaste koffieplekken.

Op de markt, bij onze vaste kaaskraam, eitjes, een Neufchatel, een camembert en een halve Pont l`Eveque gekocht. Daarna koffietijd met Fons en zijn ooms en een tante. Helaas had de Turbot, het restaurantje waar je vroeger kon binnenlopen zonder reservering, pas een tafeltje beschikbaar om 14.00. Dus niet!

Op aanraden zijn we naar Newhaven gegaan. Het was aardig. We wilden nog oesters kopen in Pourville dus tegen vieren was het afscheidnemen van Fons.

We waren tegen 19.00 weer thuis, de auto rook naar vis, oesters en kaas.

En dan de haring.

Op 2 oktober hebben we weer zoals vanouds een haringavond gehad in Parijs. Ook dit keer had Marcel, als voorzitter van de NLVP, haringen kunnen regelen. Het was een gezellige avond met oud-bekenden en nieuwe gezichten in Bistro Marguerite.

De avond kreeg nog een staartje. We misten de laatste trein naar huis en daar stonden we dan op het Rueil-Malmaison station om 00.30. Een stationsmedewerker zei `neemt u maar de nachtbus, had u maar een trein eerder moeten nemen`.

Eensklaps klonk er een vriendelijke stem, die vroeg `waar gaat u naar toe? Ik woon ook in Saint-Germain-en-Laye. U kunt meerijden als u wilt`. De stem hoorde bij de stationsbeheerder. We werden keurig afgezet op Place Royale. Service bestaat nog steeds.

Noortje, ons nichtje en Marcel`s petekind, was op 7 september jarig en mijn moeder op 9 september, dus op twee weekdagen. We wilden er wel weer eens een keertje bij zijn. Dus na wat heen en weer mailen werd besloten om mama`s verjaardag op zaterdagmiddag bij haar te vieren en Noortje`s verjaardag op zondag in Maastricht. Ook de twee overnachtingen werden geregeld. Vrijdagnacht bij Hille en Truus in Breugel en zaterdagnacht bij Richard, Anique, Siemen en Noortje in Maastricht. De laatste keren lieten we Lille en Antwerpen links liggen als we naar Breugel reden, we namen dan de route `onderlangs`, via Cambrai, Valenciennes, Mons en Luik. Hille heeft vrijwel zelden problemen via de Antwerpen route, dus besloten wij op vrijdagochtend die route ook te nemen. Stom, stom. We kwamen in een grote file terecht bij Lille en bij Antwerpen was het helemaal een ramp. De ringweg bij de Scheldestad stond kompleet vast. Achteraf gezien ook wel logisch, het was vrijdagmiddag rond 13.00. Het was een leer voor de volgende keer. Of we nemen de Antwerpen variant niet op een vrijdag en niet rond het drukste tijdstip van de dag of we blijven onze `route de soleil` trouw.

Vrijdag was het heerlijk weer. Bij Hille en Truus in het zonnetje in de tuin gezeten. Toen naar Nuenen voor het lekkerste ijsje in de regio. En bij de supermarkt een paar zakjes Klene muntdrop en een literpot pindakaas gekocht. Zaterdagochtend naar Meerssen. Heerlijk geluncht met ons viertjes, lekkere witte broodjes en worstenbroodjes. Tegen 14.00 kwamen Richard, Stephanie en Wiel met de kids. En was het smullen geblazen, mama had namelijk vreselijk lekkere vlaaien en gebak gekocht. Tegen vieren hebben we papa teruggebracht en hebben we een wandeling gemaakt door het centrum van Meerssen. Tegen zessen reden we naar Maastricht. Richard had overheerlijke pizza`s gemaakt. Ja, mijn broer, kan er wat van! Zondagochtend een wandeling gemaakt door de velden naar Vroenhoven/Riemst in België. Er was een rommelmarktje en de toegangsprijs van €2/pp gaf recht op een consumptie. Op de terugweg hebben we het museum `De Brug van Vroenhoven` bezocht. Dit museum, gelegen aan het Albertkanaal, geeft een indrukwekkend overzicht over de WOII en een uitleg over de rol en betekenis van de binnenscheepvaart. Tegen 14.00 begon Noortje`s feestje. Helaas konden we niet de hele middag blijven, we hadden immers nog zo`n 450 km voor de boeg.

Maartje

Op 3 september vond de opening plaats van de 1ste Salon international d`Art contemporain. Onze vriend, Jos Verheugen, had er ook een stand. De kunstbeurs vond plaats in het Parc Event Center, Porte de la Villette, in het 19de arrondissement. Dus helemaal aan de andere kant van Parijs, van ons uitgezien. Maar dat hadden we er graag voor over.
Dat was vernissage nummer 1.

Vernissage nummer 2, op 10 september, was van mijn (oud) schilderlerares Danielle Choukroun. In een kunstgalerie in een van de oudste straten van Parijs: rue Quincampoix. Een straatje in de Marais, op een steenworp afstand van het Centre Georges Pompidou. Het was een gezellig weerzien en we hebben bijgekletst. Haar man, Pierre, was natuurlijk ook van de partij. We kennen elkaar zo`n vijf jaar. Ik maakte voor het eerst kennis met deze hartelijke en charmante vrouw toen we aan de rue des Pyrénées woonden. En we hebben sindsdien contact gehouden.

Na de vernissage op de rechteroever moest ik naar de linkeroever voor de feestelijke opening van het Atélier Néerlandais. Voorheen het Institut Néerlandais. De opening werd verricht door Jet Bussemaker, Minister van Onderwijs, Welzijn en Sport. De avond werd drukbezocht, afgaande op de lange rijen voor de ingang. Ik was relatief vroeg. Het openingswoord was gepland voor 20.15 uur maar we moesten wachten tot 21.00 uur voordat het zover was. `s Lands wijs `s Lands eer, zullen we maar zeggen. Na meer dan tien jaar in Parijs is mijn kennissenkring ook vergroot. En ik heb veel oud-bekenden gezien, waaronder Jos Verheugen en verschillende mensen van de nederlandse vereniging. Ze schonken champagne, witte en rode wijn en Grolsch. Dus je snapt al waar mijn interesse naar uitging. Ik ben tegen half tien naar huis gegaan, het feest was toen nog in volle gang.

Maartje