Het was alweer een maand geleden dat wij bij onze Amerikaanse vrienden waren uitgenodigd voor een diner-chantant. Volgers van onze site kennen Anita en Jimmy, van de BBQs en de muzikale middagen en -avonden.
Ze zijn vaak weekenden bezet met ‘gigs’ (optredens) en onze agenda’s lopen steeds voller.
Afgelopen weekend vond in de Manège Royale, het culturele centrum naast ons complex, de jaarlijkse Salon du Vin et de la Gastronomie plaats. Laten we twee vliegen in een klap slaan. We nodigen Les Gibbons uit voor lunch en gaan dan de hapjes en wijnen proeven, next door.
Met de naderende lente met daarbij het festijn aan jonge groenten en vlees, stelde Marcel een lunch voor van zuiglamsbout, groene asperges, tuinboontjes en ‘ratjes’ (aardappelen) met rozemarijnjus uit de oven.
Anita and Jimmy arriveerden tegen 12.45 en parkeerden binnen de hekken op ons terrein. De apéro stond koel. Het Pyreneese zuiglam was overtreffelijk heerlijk.
Ruim twee uur verder, na tafelen, kletsen en pianospelen door Jimmy, zijn we naar de Salon gegaan. Als vanouds stond er onze goede wijnboervriend Christian Morin, uit Chitry. Anita en ik hebben bij de meeste wijnstands geproefd, gepraat en gekocht. Marcel en Jimmy bleven een beetje achter omdat jimmy’s rug hem af en toe parten speelde. Tegen zessen zijn onze vrienden naar huis gereden.

De wijnkelder en de koelkast zijn weer gevuld.
En wij hebben een flesje opengetrokken.

Maartje

Het zijn opwindende tijden in mijn Franse leven. Op 26 februari ontmoette ik Herman Koch. En gisteren (10 maart) was het de beurt aan Willem-Alexander en Máxima. Het koningspaar is in Parijs voor een tweedaags bezoek. Marcel is voorzitter van de Nederlandse Vereniging voor Parijs e.o. en had uit hoofde daarvan een uitnodiging ontvangen voor de officiële ontmoeting op 10 maart. Samen met een honderdtal Nederlanders werden we ontvangen in de prachtige zalen van het Hôtel Potocki. We werden voorgesteld en hebben de koninklijke handen geschud. Marcel had een kwartiertje later nog een onderonsje met Máxima. Helaas zijn daar geen foto’s van; we werden met argusogen bekeken door de dames en heren in zwart. Tegen het einde gaven de ambassadeur en W-A een toespraak en zongen we allen een couplet van het Wilhelmus. Dat moment werd door velen aangegrepen om snel een fotootje te maken. Totdat we ook toen weer op de schouder geklopt werden. Geen foto’s aub. Je realiseert je opnieuw dat we veel Nederlanders kennen en zij kennen ons. Ik stond geen momentje alleen.

Nederlandse en Franse vlaggen op de Champs Elysées

Terug naar StGe
Het RER station, Charles de Gaulle – Étoile, ligt op zo’n 5 minuten lopen van het Hôtel Potocki. We moesten opschieten want Marcel had een werkafspraak thuis. Het liep op rolletjes, de trein kwam meteen. Tot de halte Le Vésinet-Centre. Er is een verdacht pakketje gevonden in station van StG….. Oh nee, hè, niet nu. Helaas wel. Deze trein eindigt bij het station Le Vésinet-Le Pecq, de halte voor StG. Dan realiseer je je weer dat je in een soort plattelandsgordel woont. Want er is geen busverbinding en een taxistandplaats is ver te zoeken. Dan maar met de benenwagen, zo’n half uurtje…. Je praat wat met je medeslachtoffers, een oudere dame zegt, hoe moet ik nu naar huis. Een andere dame gaat daarop in en zegt dat ze haar man kan vragen om met de auto naar het station te komen. Ik spring daar onmiddellijk op in (natuurlijk): wij moeten ook die kant op. Zo gezegd zo gedaan. Wij gaan naar buiten en wachten op de reddende engel in een witte Peugeot. Na tien minuten, belt mw met haar man: waar blijf je nou?? Wij staan aan de rechterkant van het station. Enfin, om een lang verhaal kort te maken, en na veel vijven en zessen, en een twintig minuten later. Ja hoor daar issie dan. We zitten in een hele nieuwe auto met een van de modernste gps-systemen. Maar wat gebeurd er? Mr. X rijdt weg zonder deze in te stellen en voordat we het weten rijden we door de velden, langs de Seine en door dorpjes, steeds verder weg van ons doel. Marcel is helemaal verbouwereerd en durft in eerste instantie niet in te grijpen. Mw. X roept vanaf de achterbank, mijn hemel, wat doe je allemaal. Gelukkig krijgt Marcel op tijd zijn zinnen bij elkaar en vertelt Mr. X de juiste route. Marcel heeft zijn werk op tijd kunnen afmaken en we zijn Mr. en Mw. X dankbaar voor de lift. Achteraf kun je er om lachen.

De oudere dame heeft me bij het uitstappen nog snel haar adres in mijn oor gefluisterd en ons uitgenodigd om een keertje langs te komen.

Toespraak ambassadeur

Maartje

Afgelopen week viel er een uitnodiging van het Nederlands Letterenfonds in mijn inbox. Een uitnodiging om de prijsuitreiking van de “Prix des Phares du Nord 2015” bij te wonen. Dit is een tweejaarlijkse prijs voor de beste Franse vertaling van een belangrijk Nederlandstalig werk.

Dit jaar viel deze eer aan Isabelle Rosselin voor “Villa avec piscine”, haar vertaling van “Zomerhuis met zwembad” van Herman Koch.

Het was een bijzondere avond in het Atelier Néerlandais. En natuurlijk was Herman Koch, himself, ook aanwezig. De prijs werd uitgereikt door Ed Kronenburg, de Nederlandse ambassadeur in Frankrijk. Na het officiële gedeelte konden we napraten, onder het genot van een glas, met de hoofdpersonen van de avond. Natuurlijk heb ik ook even gepraat met Herman Koch over zijn, hoe kan het ook anders, boeken en Amsterdam.

Het was een leuk gesprek en na afloop gingen we samen op de foto.

Het is een Franse traditie om rondom 6 januari = Driekoningen, een galette des roi met vrienden aan te snijden.  In de taart is een klein voorwerp, bijvoorbeeld een bedeltje, verstopt en degene die dit vindt, door er op te bijten en ‘zijn kroon verliest’ (niet leuk), is de koning of koningin van die dag en mag de goudkleurige papieren koning’s kroon opzetten (wel leuk).

Onze vrienden Stanneke en Frédéric, die in StGé wonen, hadden ons en andere vrienden dit jaar uitgenodigd. De taart was heerlijk, van een plaatselijke bakker. Een andere traditie is het heffen van een glas cider. Wij hadden allen verschillende ciders meegebracht, allemaal even smakelijk. 

Het was een gezellig samenzijn in Huize Merle.

Een goed begin van 2016. Proost!

Driekoningentaart

Na het fijne verblijf in het zuiden (van Nederland), gingen we op Tweede Kerstdag naar het `noorden`. Naar Breugel, waar Truus en Hille ons verwelkomden. Een kopje koffie met kerstkrans en een brandende open haard. Gezellig. Ik deed mijn rondje tuin en Marcel en Truus bespraken het kerstmaal. Edwin, Marcel`s broer, zou ook aanschuiven. Buiten viel de avond en onder het genot van een glaasje pakten we onze kadootjes uit. Ik kreeg het laatste boek van Mankell, met recht het laatste werk van hem, omdat hij er niet meer is. En van Edwin een doos witte, melk en pure chocolade muizen, van Chocolaterie http://www.hilfrawa.nl/. Miam!

We hebben heerlijk gewandeld bij het Oud Meer en genoten van een `lenteachtig`zonnetje.

Poseren in het zonnetje.

We zouden tot en met 2 januari in het Breugelse blijven. In overleg, of course, hadden we een paar wensjes opgegeven, zoals een dagje Amsterdam snuiven.

Op de 27ste zijn we met ons viertjes naar de film `Publieke Werken` gegaan in het NatLab. Als je in de gelegenheid bent, dan is deze een aanrader. Voor hen, die in Eindhoven e.o. wonen.  Ga ook eens naar het NatLab https://www.natlab.nl/.

Een heerlijk dagje in de Parel aan het IJ op de 29ste. Bep Knopper, onze lieve vriendin, sloot zich bij ons aan. Een greep: nieuw busstation aan de IJkant, zicht op het filmmuseum EYE, Zeedijk, Nieuwmarkt, Kloveniersburgwal, Prinsengracht, Hajenius. Lunch bij Brasserie Meuwese http://www.brasseriemeuwese.nl/, een biertje in het Molenpad http://cafehetmolenpad.nl/. Ter afsluiting een etentje bij De Zwaan http://www.dezwaan-son.nl/ in Son.

Holtkampkroketten – lekkur!

Ook de Michelson `traditie`, de nieuwste James Bond film kijken, werd in ere gehouden. Op de 30ste zaten we: Hille, Truus, ikke, Edwin en Marcel, op een rijtje, in Pathé. Het was de laatste sessie, en duurde van 21.15 tot na middernacht. Het was apart om na twaalven door de Philipsstad naar de parkeergarage te lopen. Eindhoven is bezig aan een opmars wbt interessante architectuur. Zie NatLab boven. Je zou er bijna van gaan houden.

Oudejaarsavond met Herman Finkers en knallend vuurwerk. En een glas champagne.

Op 2 januari heb ik samen met Truus, en andere vrijwilligers, het gemeenschapshuis `De Boerderij` gekuist. Daarna geluncht bij De Zwaan. De rest van de dag geluierd, Hollandse etensproducten ingeslagen. Zoals: pindakaas, erwtensoepen, rookworsten, zakken drop, witte broodbolletjes, worstenbroodjes. Want hoe leuk en lekker het ook is in Frankrijk, er zijn nu eenmaal lekkerheden die je hier niet kunt vinden.

Op zondag was het huiswaarts. We wilden stoppen in de buurt van Mons, voor een laatste frikandel en Belgisch frietje. Maar helaas het frietkot was gesloten.

De verwachte file bij de grensovergang viel reuze mee, er was namelijk geen file. We konden doorrijden. De douaniers zaten lekker warm in hun auto`s….

Ieder jaar komt de vraag: waar en welke data en hoelang zijn we waar en bij wie.

Gelukkig wonen onze beide families niet ver uit elkaar. Zuid-Limburg en Eindhoven/Son en Breugel. Na het nodige overleg besloten we dat de eerste stop en overnachting bij mijn zus Stephanie in Heerlen zou zijn. Stephanie, Wiel en hun twee kanjers van dochters, Maud en Lieve, wonen op loopafstand van Snow World, `s werelds grootste overdekte skihal.

Nu wilde het toeval dat dit jaar het glazen huis van het radioprogramma `Serious Request` in Heerlen stond. Willen jullie daar naar toe? Je kunt het ook live volgen op de tv. We besloten het bij het laatste te houden. Na een uurtje bijkletsen, kerstchocolaatjes snoepen en twee kopjes koffie, stelde Stephanie voor om de benen te strekken en naar Snow World te wandelen.

Het `lente` zonnetje scheen nog steeds lekker, dus de wandelschoenen aan. Aangekomen gingen de twee meiden vier keer met de rodelbaan https://www.youtube.com/watch?v=1wkotAwdGY0. Daarna nog eventjes de 500 trappen, alsof het niets is, beklommen. Met een schitterend uitzicht als beloning. We hadden van al het geklim en geloop honger gekregen. Gelukkig had Wiel een heerlijke maaltijd voorbereid: zuurvlees met frietjes! Het was miam!

Op de 24ste  zijn we tegen enen naar Meerssen gegaan, waar we de twee volgende dagen bij mijn moeder zouden zijn. Natuurlijk was mijn vader ook van de partij. We hebben hem alle dagen gehaald met de rolstoel. Het is erg fijn dat ze zo dicht bij elkaar wonen. We hebben door Meerssen en het park gewandeld en een biertje bij `Gasterij Goesting` http://www.gasterijgoesting.nl/ gedronken. De kerstlunch was zuurkonijn, met stoofpeertjes bien sûr! Dit alles weggespoeld met een mooi glas Bordeaux. Op Tweede Kerstdag kwam iedereen, om elf uur bijeen, om bij te kletsen. Richard had heerlijke kippenragout gemaakt. Mijn vader was bij voorbaat bang geweest dat het erg lawaaierig zou zijn, meer dan tien mensen in het appartement. Maar tijden veranderen. De jonge lieden zaten met koptelefoon op gekluisterd aan hun iPad en laptop.

Lieve, Stephanie, Noortje, Wiel, Anique en Maud (vlnr)

Wij zijn tegen drie uur naar onze volgende etape gegaan: Truus en Hille in Breugel.

Vorige week zondag (13 december) keken we een week vooruit. Het beloofde een volle verrassingen week te worden. Terugkijkend klopt dat helemaal.

Het begon op dinsdagavond. Kennismaken met Huygens cosmetica produkten, onder het genot van een drankje en borrelnootjes, in hun vestiging in de Marais. Gevolgd door een champagne cocktail, georganiseerd door onze vriend en VIP-voorzitter Frederik Boriau, in de bar van het Hilton Hotel Saint-Lazare.

Op maandag was Fons Triest, onze goede vriend uit Almere, die we regelmatig ontmoeten in Dieppe, in Parijs aangekomen. Samen met Margie, zijn vriendin uit Landsmeer hadden ze een vijf-daags bezoek gepland. We stelden voor om met hen te lunchen op woensdag. Het werd het Café Louis Philippe. Het was super gezellig met een café calva als afsluiting. Daarna rondlopen in de Marais met een happy-hour biertje bij Le Père Fouettard.

Het klikte tussen ons viertjes. Tja, wat wil je ook : drie Amsterdammers en een zuiderlinge. Fons en Margie hadden de Champs `by night`nog niet gedaan. Dus, ja, je raadt het al.

Donderdagavond liepen we met ons viertjes over de `mooiste avenue` ter wereld. Na veel oooh, aaaah, wat mooi. Kwam de vraag `waar zullen we gaan eten`. Marcel stelde Wepler voor, een brasserie aan de Place de Clichy. Het werd een diner, dat we niet snel zullen vergeten. En dat in de positieve zin, uiteraard. Een kleine greep: oesters, halve krab, entrecote, kaasplateautje, Pouilly Fumé, Bordeaux. Een attente bediening, mooie setting. Kortom, een grande finale.

Oh ja, nog bijna vergeten. Woensdagavond, waren we bij onze vrienden, Anita en Jimmy, dus na het happy hour biertje. Ze hadden ons uitgenodigd voor een pre-Xmas etentje. Zelfgemaakte foie gras, magret de canard, brie au truffes.

Een paar maanden geleden had ik me in een opwelling geregistreerd bij WICE. Ik ging naar de open-dag en mijn email adres werd in de hoge hoed gegooid. Een paar dagen later: “surprise, surprise: u heeft twee theater tickets gewonnen”. We kozen voor `le mensonge` met o.a. Pierre Arditi, op 19 november. Helaas moesten we die datum annuleren omdat we toen andere dingen aan ons hoofd hadden.

Maar we kregen de kans om een andere datum te kiezen, het werd 10 december. Uitgerekend die dag besloot het RER A personeel te gaan staken. Het is ook altijd wat… Maar dit weerhield ons er niet van om naar Parijs te gaan. We parkeerden de auto in La Défense en namen vandaar de metro naar Concorde.

Het was een heerlijk avondje uit in theater Edward VII. Deze Engelse koning, die een groot liefhebber was van Parijs, heeft in 1911 dit theater opgericht. Het diende eerst als cinema en heeft nog steeds die opstelling zoals je die in de oudere bioscopen aantreft, zoals de stalles.

En het toneelstuk is een aanrader!